Om een veelzijdig man als Maurits te beschrijven schieten woorden te kort.

Hij was een bescheiden beminnelijk man met een gouden hart en daardoor net zeer opvallend.  De sociale voetsporen die hij achterliet zijn te groot om individueel te vullen, de afdrukken die hij maakte met de vele organisaties waar hij bezieler of lid van was zijn immens.  Hen wacht nu de taak  om elk op hun eigen domein of waar mogelijk samen een bijdrage te leveren om van Diksmuide en omstreken een warme ruimdenkende leefgemeenschap te blijven maken. Zo kunnen Maurits zijn dromen stap voor stap werkelijkheid worden.
Op zijn gedachteniskaartje schrijft zijn dochter Mieke: “Je leerde ons wat respect, eenvoud, rechtvaardigheid en belangeloze inzet is.”    Die “ons” mag je veel ruimer interpreteren dan zijn kinderen.  Dit was ook zo voor iedereen die het genoegen had in één of andere vereniging met hem samen te werken of voor wie les van hem kreeg.  Hij was een onuitputtelijke bron van inspiratie voor heel wat mensen.
Velen kennen Maurits als oud-leerkracht klassieke talen van het Sint-Aloysiuscollege.  Zijn oud-leerlingen zullen hem herinneren als een warme, wijze, rustige, vriendelijke, zachte leerkracht, een begenadigd mondharmonicaspeler en een geboren verteller.  Niet alleen een kei in zijn vak, maar daarnaast altijd klaar om hen bij te staan met raad en daad.  Die eigenschap kon hij perfectioneren in de lessen leefsleutels, waar hij heel veel jonge mensen in een veel ruimere zin kon begeleiden in hun zoektocht in het leven.  Door zijn persoonlijkheid dwong hij respect af. Daarnaast was hij ook actief in de pastorale en de Broederlijk Delen werkgroep, was hij enkele jaren lid van het LOC, speelde hij Sint voor de kinderen van de collega’s of stond hij op de planken met het schooltoneel.  De collega’s zelf konden steeds bij hem terecht voor goede raad of voor een gezellige babbel.
Zijn engagementen stopten echter niet aan de schoolpoort.  Als jonge leerkracht was hij in Diksmuide (mede)stichter van Speelpleinwerking Zonnestraal, de 11.11.11-groep, Broederlijk Delen, Welzijnszorg en Ruimte.  Als overtuigd Christen was hij binnen de parochie en in het Sint-Niklaaskoor actief.  Zijn drijfveer: zorgen voor en recht doen aan de minsten, de armen, de vluchtelingen, …  Maurits wilde er zijn voor elke medemens.  Hij schrok er ook niet voor terug om jongeren aan te moedigen kritisch na te denken en zich volgens hun (en niet noodzakelijk zijn) overtuiging in te zetten, ook al trapten zij of hij daarmee wel eens op gevoelige tenen.  Denk daarbij maar aan het feit dat hij verantwoordelijk uitgever was het lokale periodiekje “Berichten” of zijn moreel steuntje aan enkele Amada-jongeren.
Ook de zorg voor ons leefmilieu liet hem niet onberoerd. Maurits was lid van DAM, het Diksmuids Aktiekomité voor Milieuzorg.  Dankzij DAM heeft Diksmuide geen kerncentrale, geen verbrandingsoven wel een recyclagepark, werden de Viconia Kleiputten geen stort wel een natuurreservaat.  Van uit zijn Christelijk perspectief droeg  Maurits zorg  voor de heelheid van de schepping.  Maar ook hij had maar zeven dagen per week en wist zeer goed waar zijn talenten het best tot nut kwamen.  Hij liet de zorg voor de Diksmuidse natuur en leefomgeving over aan mensen en organisaties die daar hun hart en ziel in leggen.
Maurits voelde als geen ander aan welke de nieuwe noden in een veranderende wereld waren.   Dit vertaalde zich in nieuwe activiteiten en engagementen.  Hij werd lid van de inrichtende macht van zijn geliefd Sint-Aloysiuscollege.  Pluralist als hij was, begeleide hij 11.11.11-gasten uit de partnerlanden bij hun onderwijsnetoverschrijdend bezoek aan scholen en hielp hij aan de 11.11.11-winkelverkoopstanden die de deur aan deur-acties opvolgden.   Bij Broederlijk Delen werd hij één van  de bezielers van de decanale startavond en was hij tot 2015 voorzitter van BD West-Vlaanderen.  Op lokaal vlak werd hij een aanspreekpunt voor migranten van over de hele wereld.  Die tomeloze inzet leverde hem de eretitel “universele opa van zoveel vluchtelingen” op.
Verder zetelde hij zes jaar als onafhankelijk raadslid in het OCMW.  En waarschijnlijk wel zijn belangrijkste bijdrage aan een solidaire maatschappij: op onder andere zijn initiatief werd welzijnsschakel ’t Vlot opgestart. Een organisatie die nu een begrip is in Diksmuide, waarvan hij jarenlang voorzitter was en die aan de basis ligt van de klapstoel.  Mensen in nood konden altijd op hem rekenen
Ten slotte en misschien wel het belangrijkste: Maurits was een zeer warme echtgenoot, vader, grootvader, pleegvader.  Zijn naasten zullen hem het meeste missen.  Hopelijk is het voor hen een troost dat Maurits voor veel mensen een lichtend voorbeeld was en dat in menige vereniging wel nog eens gedacht of geopperd zal worden: “Hoe zou Maurits dit hebben aangepakt.”

Tekst: Rik Maekelberg met inbreng van velen die Maurits kenden

Wanneer ons schepencollege wakker wordt, dan is het gewoonlijk rijkelijk te laat. Het is alvast vijf voor, ja zelfs vijf na twaalf.
Wanneer de berekeningen kloppen, dan zullen er in de nabije toekomst ongeveer 528 appartementen bijkomen. Een dergelijke invulling van de bewoningsvorm is gewoon zorgwekkend, want die zullen te huur gesteld worden aan onbetaalbare huurprijzen voor de modale burger.
Waar blijven de oude groene ruimtes en binnenkoeren van weleer, zoals rond de bloemmolens, de koer van café De Gouden Leeuw  van het echtpaar Vandroemme en van Café ’t Patersvat van Karel en Odilia ? Tegen de wetten van de huidige milieubeweging in wordt alles gebetonneerd.
Wat zal er gebeuren met de appartementen uit de jaren “70 die nog in goede staat zijn , en waarvoor de huurprijs nog schappelijk is ? Moeten die allemaal aangepast worden aan de huidige, bijzonder dure woonnormen ?
Hoe bekijkt het schepencollege die hoge stadsbouw in een eerder landelijke stad, die reclame voert voor haar landbouwproducten  van boter & kaas ? Weg met die boerennostalgie ?

Robert Pil, Diksmuide

Dag beste lokale vrienden en sympathisanten,

In de onderstaande persnota op de website E-Diksmuide staat het volgende vermeld. Dit wordt daar uiteraard niet zomaar neergeschreven, maar komt er na een communicatie van het stadsbestuur.

Diksmuide zet goedkeuringsprocedure Gemeentelijk Ruimtelijk Structuurplan stop

Reeds eerder kondigde eDiksmuide aan dat er zich donderwolken samen pakten boven de herziening van het Gemeentelijk Ruimtelijk Structuurplan (GRS) die de langetermijnvisie op de ruimtelijke ontwikkeling in Diksmuide bevat.  De herziening was een paar maanden te laat naar de gemeenteraad gebracht voor goedkeuring waardoor het plan op juridische losse schroeven kwam te staan.  Niettegenstaande zowel het studiebureau als de hogere overheden stelden dat er toch kon verder gewerkt worden binnen de huidige procedure, heeft Diksmuide dan toch het zekere voor het onzekere genomen en de hele procedure stop gezet.  Zo wil ze ook in de toekomst de nodige garanties kunnen bieden op het vlak van ruimtelijke planning.  Zowel het lopend onderzoek als de infomarkt die voorzien was, komende zaterdag 12 september in Ten Patershove, worden geannuleerd.

Zonder verpinken verwijst het stadsbestuur naar het feit dat de hogere overheid hen zou voorgelogen hebben. In geen enkel document is terug te vinden dat het studiebureau de stad garandeerde dat er verder kon gewerkt worden ondanks het bestaan van de  nieuwe wetgeving (Codextrein art. 217 par.1 en 2). In het verslag van de laatste plenaire vergadering (11 maart 2020) staat nergens vermeld dat de hogere overheden: provincie en Vlaams Gewest akkoord waren om de bestaande wetgeving te negeren….Noch bestaat er enig schrijven van na 5 mei 2020: de kritieke datum voor het GRS, waarin dit hard wordt gemaakt. Als alles wettig zou zijn, waarom zou het stadsbestuur nu plots het geweer van schouder veranderen? Dit is 6 jaar – na de beslissing van de herziening van het GRS – en de betaling van vele duizenden euro’s aan studiekosten aan het studiebureau Arcadis met geld van  de Diksmuidse belastingbetaler….. Daarbij komt nog de dubbele kosten voor publiciteit in het Belgisch Staatsblad en dag- en weekbladen. Ook de annulatie dient bekendgemaakt te worden.Hoeveel volk stond er vorige zaterdag niet te wachten aan t Kruispunt voor de beloofde ‘infomarkt’?

De bewering van het stadsbestuur in deze is dan ook opnieuw gestoeld op ‘los zand’. Het Gemeentelijk Ruimtelijk Structuurplan werd in haar ‘totaliteit’ voorgelegd in de gemeenteraad op 29 juni 2020 en door de meerderheid goedgekeurd. Van enige gedeeltelijke herziening is in het zittingsverslag niets terug te vinden. Dit is al evenmin het geval in het advies van de ‘oude’ GECORO. Het is onduidelijk wanneer het stadsbestuur nu plots het licht heeft gezien en begon te  beseffen dat de gevolgde werkwijze noch de inhoud van het plan niet meer strookt met hetgeen het stadsbestuur echt wil. Het nieuwe beleidsinstrument ‘beleidsplan’ bestaat al sinds 2017. En passant zal ze nog wel een ‘partiële’ herziening doorvoeren van het GRS. Dit is een GRS waarin nog slechts enkele punten worden uitgewerkt….Nieuwe contracten worden voorbereid voor het studiebureau, weer voor vele duizenden euro’s. Het is nu uitkijken naar de volgende gemeenteraad  op 28 september ek.

Een bezorgde burger

Andy Vermaut

Beste mvr. Laridon
Beste gemeentebestuur

Anderhalf jaar geleden… Ik ben op weg met de fiets en zie een jongere in de verte aangereden worden door een vrachtwagen op de Esenweg in Esen-centrum. Toen al, reed ik er iedere dag en kende de gevaren van die weg. Ik stuurde u toen ook al een bericht met de problematiek op de Esenweg en de vraag om dit op te lossen. En vooral, dat het niet zou opgelost worden met witte fietsen op de baan te schilderen. Tot mijn verbazing, staan er enkele maanden later fietsen op de baan geschilderd om ons (de fietser) veiliger te doen voelen.

Het nieuwe schooljaar is begonnen. Veel kinderen en jongeren gaan, zeker in deze tijden, volop met de fiets naar school. Ook de werkende klasse gaat massaal de fiets op. Mooi zo, zeker voor een fietsstad zoals Diksmuide. Ikzelf ga ook nu weer ook dagelijks de Esenweg op met de fiets.
In nog geen twee weken tijd reden opnieuw meerdere auto’s, bestelwagens en vrachtwagens op nog geen 15 cm van mijn fietsstuur. Ik heb zelfs meerdere malen moeten uitwijken en gelukkig heb ik niet op de borduur gereden en gevallen.
Ik ben eigenlijk een heel brave ziel. Ik ben goed verlicht, zichtbaar, hoffelijk en maak plaats waar ik kan. In de afgelopen twee weken heb nog nooit zoveel mijn vuist moeten opsteken omdat ik bijna letterlijk van de baan werd gereden.
Vorige week was het prijs. Op het kruispunt in Esen-centrum om naar Vladslo op te gaan (aan de kerk), werd ik aangereden door een auto. Ze is nog net kunnen stoppen en gelukkig was mijn fietszak er als bumper. Had ze niet tijdig gestopt, had ze me van opzij opgeschept. De dame had verschoten en ik kwam er zelf ook met de schrik van af.

Na deze vele voorvallen, wil ik de problematiek op de Esenweg graag nog eens aan de kaak stellen. Ik heb het gevoel dat de fietsen die op de weg werden geschilderd geen meerwaarde bieden. Het probleem is echt net niet opgelost, mevrouw de burgemeester. Het kan toch niet zijn dat ik iedere keer op mijn ongemak ben, kwaad wordt, gefrustreerd raak en soms bang wordt als ik op de Esenweg fiets? Dat wenst u uw burgers toch niet toe om iedere dag naar hun werk te gaan? Dit kan toch niet? Diksmuide geeft je ademruimte, zolang je niet van de weg geramd wordt.

Ik ben teleurgesteld dat dit probleem al heel lang bestaat en eigenlijk nooit opgelost wordt. Wetende dat dit een druk bereden baan is, ook en zeker voor fietsers.
Ik had nu gelukkig niks, ook geen materiele schade. In het verleden zijn er wel al slachtoffers geweest, toen was het blijkbaar niet duidelijk genoeg? Ik voel me machteloos tegenover de auto’s, vrachtwagens en landbouwvoertuigen.

Morgen ga ik terug de baan op met de fiets om de strijd aan te gaan tegen de ‘sterke’ weggebruiker. Ik zal dan maar in het midden van de weg rijden, zodat ze me niet kunnen omver rijden? Ik weet het niet meer, ben ten einde raad en machteloos. Maar ongetwijfeld wordt er al lang gewerkt aan deze problematiek en is het de schuld van een andere overheid omdat het een gewestweg is. Ik ken het antwoord wel al. Ondertussen gaan de (bijna) ongelukken en gevaarlijke situaties verder. Ik hou mijn hart vast, binnenkort verloopt de spits terug in het donker.

Het huidige beleid voor fietsveiligheid doet me denken aan een lied van Boudewijn De Groot, waar ik zelf zo vrij ben geweest om de tekst lichtjes aan te passen:

“Schrik maar niet te erg wanneer u in uw dromen
al die schuldeloze slachtoffers ziet staan
die daarginds op de openbare weg zijn omgekomen
en u vragen hoe lang dit nog zo moet gaan.
En u zult toch ook zo langzaamaan wel weten
dat er mensen zijn die ziek zijn van het beleid,
die het gevaar in het verkeer niet vergeten
en voor wie nog steeds een mensenleven telt.

Droom maar niet te veel van al die fietsende mensen,
droom maar fijn van overwinning en van macht.
Denk maar niet aan al die vredeswensen.
Mevrouw de burgemeester, slaap zacht.”

Naam bekend bij de redactie

Ik denk tot ver  in ons klein landje wordt alles door velen gevolgd . Eigenaardig dat op gevraagde veiligheidsvoorstellen hier zelden wordt in gegaan .  Het zebrapad in de Vaartstraat dat veel te dicht van de grote  baan was gelegd is weggereden … en denk ik met het oog om een nieuw nu verder inwaarts aan te leggen ..
Helaas het komt er  maar niet. Verder is het zebrapad op de grote baan tegenover de Rozenlaan niet eens vooraf gegaan door het kenteken :  “Oversteek voor de voetganger “ . De plaatsen voor mindervaliden zijn zeer karig verdeeld of geplaatst dat je er niet kunt parkeren zoals dit aan  het Hotel De Vrede en dit als wanneer de bestuurder net er achter zijn wagen tot net op of over zijn parkeervak plaatste . De aanpassing voor parkeerplaatsen  voor mindervaliden aan het Rustoord Yserheem dat weer volop toegang geeft voor bezoekers en het middagmaal  … Wie zal dat eens realiseren ?
Leest er dan nooit iemand van de verantwoordelijken van Diksmuide dergelijke opmerkingen die bij ongevallen ten laste van de gemeente kunnen worden gelegd ?
Ik lig er niet van wakker want zo meldde mij een politieker van Zuienkerke die mijn artikels leest …bewaar die goed als er ooit iets gebeurt !!  Ook laat ik mijn slaap niet voor de werken aan de ijzeren spoorwegbrug al woon ik er ook niet zover vanaf .  Ik doe als de wielrenners in de ronde van Frankrijk in de vele hotels waar ze verblijven , die steken oordoppen!  Een verdeling van iets dergelijk is niet voorzien door de gemeente net  als de coronamaskers.?
Ik zit persoonlijk al zo lang geplaagd met geparkeerde wagens voor mijn deur voor het uit en inrijden met de wagen …ik meldde dit  anderhalve maand geleden bij de Politie dat een bestuurder zijn wagen niet wilde voor een gedeelte op de stoep plaatsen. De loket bediende zou eens de wijkpolitie sturen …ik wacht nog steeds op zijn komst .Verder werd ik nog  belachelijk gemaakt door  die bestuurder dat de politie daar niets kon aandoen en dat er over de ganse lijn GEEN  AFLIJNING STOND … en inderdaad volgens de wet had die bestuurder nog gelijk ook.
Heden daags is het door die appartementen bouw wel moeilijk .. en   ook  veel verkeer van  fietsers naar  school en de snelheid met overal  voorrang van rechts wordt wel opgedreven eenmaal dat ze het politie bureel voorbij zijn. En dan waar is het bord dat er vroeger stond  “ Spelende kinderen “ en er spelen er hedendaags nog meer dan vroeger. Blijven de verantwoordelijken blind voor dergelijke meldingen en die voor herhaling worden aangekaart ?

Georges Lanssens