Nochtans lijkt het me duidelijk dat we allemaal meer gediend zouden zijn met meer natuur en minder beton. Meer bos, een goed beleid om onze waterbalans in evenwicht te brengen : dààr zouden we mee gebaat zijn.
Maar het gemeentebestuur ziet het dus anders.
En nee, noch ik, noch de sympathisanten van Groen zijn tegen industrie. Maar een industriezone planten volgens een strategie die zelfs een zatte vogelpikker niet zou proberen, lijkt ons geen bewijs van goed beleid. Denk even met ons mee : zou het niet beter zijn te investeren in bedrijven die werk maken van duurzame producten? En zouden we die bedrijven niet beter lokaliseren op plaatsen die nu eens niet voor verkeershinder zorgen?
Vergeten we trouwens niet dat, tussen 1990 en 2015, de CO² emissie van transport met 29% is gestegen. We kunnen maar beter onze goede wil (en belastinggeld) steken in de landbouw die alle moeite van de wereld heeft om uit de klauwen te blijven van de grote mastodonten.  En die lopen dan nog eens weg met de grote winsten. Een divers en economisch rendabel voedingssysteem dat noch ecologische, noch sociale roofbouw pleegt, zou ons meer helpen dan een jungle van beton. Er al genoeg verkeers-, geur- en geluidshinder.

Günther Claes
Kernlid Groen Diksmuide

Een maand geleden overleed de gewezen stadssecretaris van Diksmuide Robert Ryckewaert.  Voor de naaste familie blijft het afscheid van een geliefde steeds pijnlijk ook al bieden de mooiste herinneringen diepe vertroosting.
Van de gemeenteraadsleden verkozen in 1970 in Diksmuide (toen was de samenvoeging nog beperkt tot Diksmuide, Esen en Kaaskerke) ben ik de enig overbljvende op onze aardbol. Nogal normaal dat ik de hekkensluiter ben want ik was toen pas een 22 jaar oude student in Gent . Ik  behaalde voldoende stemmen om te mogen zetelen tussen de oude rotten in het vak. En van oude rotten gesproken…onze overleden vriend-stadssecretaris Robert wist met wijze ervaring en oneindige diplomatie stukken te lijmen in het toendertijd woelige politieke kegelspel ; tevens slaagde hij er in om afkeer en woede te temperen als gevolg van al het politieke overlopen en ook om partijen te verzoenen.
Als jongeman heb ik in deze  ongewone periode opgekeken naar Robert Ryckewaert ,… heb ik hem als persoon leren kennen en geweldig waarderen.  Later toen ik schepen werd stond hij als stadssecretaris altijd gereed met raad en bijstand wanneer er vragen opdoken.  Als jurist kon hij zijn weg vinden in het administratieve kluwen en anderzijds wist hij terzelfdertijd in nederige vriendelijkheid ook met de eenvoudige mensen om te gaan. Iedereen was voor hem belangrijk.
Velen heeft hij bijgestaan en geholpen. Het was nog niet zoals nu de tijd van de “PC” die eigenlijk soms vervlakt is tot een “OC“ (onpersoonlijke computer) maar een tijd van ontmoeten, vragen en antwoorden, gevoelens aflezen van elkaars gezicht, van blijheid en soms kwaad worden, kortom van ware menselijkheid tegengesteld aan de koele onpersoonlijkheid die vandaag de dag ervaren wordt.
Onze stadssecretaris Robert was ook zijn klassieken van de Oude Humaniora niet vergeten; aan de Universiteit waren latijn en de cursussen geschiedenis van de oudheid nog vakken om het culturele niveau op te scherpen ; de eerbied voor het Romeinse recht was ingeprent en de grote gedachten van eminente filosofen als Locke, Kant en Voltaire waren hem bekend.  Door zijn beleving van de hoogstaande cultuur kon hij staande blijven in de cirkel van de plataardse plaatselijke politiek van woordbreuk en het schijngeven van “belangrijkheid” die eigenlijk “niksbetekenend” is.
Tijdens de laatste bijna 4 decaden van mijn leven in Zuid-Afrika bezocht ik vele keren Robert en telkens overspoelde mij zijn warmte. Zelf verloor ik nu een gewaardeerde vriend die wel altijd in mijn geheugen blijft .Diksmuide van vandaag kan trots zijn op het uitstekende werk van stadssecretaris Ryckewaert die zinvol werkte aan de uitbouw van het polderstadje.

Deze woorden schenk ik van ganserharte als laatste eerbetoon aan Stadssecretaris Robert Ryckewaert.

Joost Tryhou, gewezen gemeenteraadslid en oud-schepen van Diksmuide (1970-1982)

Controles worden naar verluid verder uitgevoerd in de zones van 30 per uur…  Zijn die dan niet overal in onze stad …dus de bebouwde kommen ?Hoort de Sint Sebastiaan wijk daar ook bij ?
Het speelplein was vroeger vooraf aangegeven : Opgelet spelende kinderen! Borden verdwenen  … De kinderen kunnen gewoon tussen de afbakeningen en  plots voor een aankomend voertuig op straat staan . Ik weet best waarover ik schrijf. Ik woon hier 64 jaar. De meeste automobilisten ( sorry en ook de politie …) rijden vanaf het politiebureau onmiddellijk veel vlugger dan de 30 of 50 per uur…  nog gezwegen over de elektronisch bestuurde fietsers  !
Eenvoudig omdat over de ganse Sint Sebastiaanlaan er tot aan het Yserheem  … ze overal voorrang hebben  van rechts.  Dankzij mijn verzoek plaatsten ze  toch het kenteken B 1 aan het einde van de sluikweg komende van  onder het viaduct !!! Anders hadden de fietsers  en de bromfietsers voorrang..  Kunt U zich  dat inbeelden !!?
Het achteruitrijden met mijn personenwagen huis N° 47 is ook niet van de poes hoor,  zeg maar zeer gevaarlijk !Iik weet DE oplossing als iemand ( bevoegd )  even bij ons zich aanbiedt  en ook inspraak heeft voor een kosteloze aanpassing .
Wie meldt zich even aan aub?

Georges  Lanssens

Na het lezen van een artikel in een kwaliteitskrant kwam de gedachte bij me op dat een standbeeld op de grote markt en een straat naar hem vernoemd overmatig véél eer is voor iemand die in Congo-vrijstaat (mede)verantwoordelijk was voor het afhakken van handen en het uitmoorden van alle mannen in een lokaal dorp.  Het artikel deed me evenwel niet naar een sloophamer grijpen, maar wel naar het boek “Alphonse Jacques de Dixmude” van Marjan Dewulf en André Gysel.  Het boek, dat te lang ongelezen op een boekenplank lag, doornam ik op twee avonden.  Het schetst een genuanceerd beeld van een complex man en verwees enkele van mijn vooroordelen naar de prullenmand.  Hij was geen heilige, maar ook geen gewetenloze massamoordenaar.  Hij was Vlaamsonkundig, maar geen Vlamingenhater.
Zeker voor wie het bewuste krantenartikel las, maar niet de tijd heeft/had om het boek volledig te lezen, zijn bladzijden 117-120 verplichte lectuur.  Daar toont Marjan onweerlegbaar aan  hoe een naamsverwarring bewuste moorden bevolen door Auguste Jacques ten onrechte toeschrijft aan Alphonse.  Niet dat Alphonse in Congo een stichtend voorbeeld was, hij speelde tenslotte een belangrijke rol in een verderfelijk uitbuitings-systeem, maar suggereren dat hij erger was dan Leopold II is minstens een brug te ver.
In het artikel staat verder te lezen dat de reden tot het plaatsen van het standbeeld zich situeert in WOI, dat het beeld eenvoudigweg niet verplaatst kan worden en dat je alles in zijn context moet zien.  De eerste stelling wordt bevestigd in het boek.  Dat het beeld niet verplaatst kan worden, is waarschijnlijk geen eeuwige erfgoedkundige waarheid.  Of een verplaatsing, bijvoorbeeld richting dodengang, nodig is, is een andere discussie.
De context tenslotte: wat is die?  Aan de bijdrage van Jacques in WOI is er ruim plaats besteed op de sokkel.  Zaken zoals waarom enkel Jacques en niet Ronarc’h de markt (ont)sieren, waarom in het zicht van de IJzertoren worden door Marjan en André uitgelegd in deel 3.  De Congolese context daarentegen is (op de sokkel) onderbelicht. Waarom M’Pala bijvoorbeeld op het beeld staat en niet Albertville is onduidelijk.

Na lezing is mijn eerste conclusie: wie wil meespreken over Jacques moet dit boek gelezen hebben. (Dit geldt ook voor journalisten van nationale kranten).  Je hoeft niet akkoord te gaan met de conclusies, maar om ze te ontkrachten zul je wel evenveel tijd in opzoekingwerk moeten stoppen als Marjan en André. Ten tweede: Jacques was een gecompliceerd figuur die zijn eigen idealen probeerde te verwezelijken en daarbij niet altijd zachtzinnig te werk ging.  Anderzijds is zijn figuur ook regelmatig gebruikt door voor- en tegenstanders om een politiek standpunt door te duwen.  Daarbij wordt altijd een deel van de geschiedenis gebruikt en hetgeen niet past in het eigen politieke kraam wordt (bewust?) genegeerd.
Ten slotte blijf ik zitten met het gevoel dat, zeker gezien de rol van Jacques in Congo, een dubbel eerbetoon te veel is.  Een straat een andere naam geven zal “gemakkelijker” zijn dan het beeld verplaatsen.  Het zal voor veel administatieve rompslomp zorgen voor de bewoners, maar wat houdt Diksmuide tegen om de straat die  Diksmuidelingen steevast de Weststraat noemen een nieuwe naam te geven.  Om Sofie Lemaire ter wille te zijn alvast een suggestie: Anna Vuylsteke-laan, naar de eerste vrouwelijke ereburger van Diksmuide.  Zij zette Diksmuide (toch volgens de mij beschikbare bronnen) zeer positief op de kaart.

Rik Maekelberg

Lazen we niet in het CD&V blad ’t groot Diksmuide’ uitgegeven in mei 2018 volgende slogans als ‘fiets is koning’ of ‘Diksmuide is een fietsvriendelijke stad,CD&V maakt er werk van’ enz.  Helaas is de realiteit en waarheid helemaal anders, Diksmuide haalde op het fietsrapport bij gemeenten en steden beneden de 20.000 inwoners zowaar een 76ste plaats op 83 met 45%.
Een dikke buis voor mobiliteit dus, vooral de vakken als ‘kinderen kunnen veilig naar school fietsen'(36%) en ‘gevaarlijke fietssituaties neemt mijn gemeente ernstig'(38%) scoorden bedroevend laag, net de zaken waarmee CD&V zo graag op de borst klopt maar helaas blind voor blijft.
Geconfronteerd met de realiteit zou het logisch  zijn om toe te geven dat men gefaald heeft maar men verkondigt zonder blikken of blozen dat men goed bezig is. Een fietspad tussen Schoorbakkebrug en Pervijze of tussen Scheewege en Rousdamme aanleggen,met amper een capaciteit van hooguit 15 fietsers per dag, en men vindt dat men heel wat gerealiseerd heeft wat nogmaals aantoont hoever men van de realiteit leeft. Wat aan de vele gevaarlijke punten in het centrum doen om de mensen wat meer te stimuleren de fiets ipv. de auto te nemen zit er met dergelijke mentaliteit helaas niet in.
Vandaag om 15.50 uur was het, op 200 meter van een school onmogelijk om te fietsen op de westkant van de markt door file van ouders die hun kinderen van school afhaalden. Hier blijft men blind en doof voor. Men maakt het zelfs straks nog gevaarlijker! De Grauwe Broedersstraat, een straat waar nauwelijks de wagens elkaar kunnen kruisen wordt weer tweerichtingsverkeer ondanks velen het eenrichting wilden behouden. Men zal weliswaar een dure fiestsuggestiestrook aanleggen maar die heeft geen enkele veiligverhogende of verkeersremmende waarde. Met resultaat dat in september weer enkele ouders méér hun kinderen, uit veiligheidsoverweging, met de auto naar school brengen.
Kent er iemand een plaats waar de verhouding (weinig fietsen en veel auto’s) zo groot is als in het Diksmuids centrum??? Vooral na de renovatie van het centrum is het enorm gevaarlijker geworden.
Elke morgen in de Kiekenstraat komen ouders, vaak van slechts 1,5 km. ver, met de auto de kinderen aan school afzetten, rijden vaak veel te snel en op voetpaden wat chaotische gevolgen heeft voor de ertussen slalommende fietsers. Men is van de situatie op de hoogte maar durft niks ondernemen om geen populariteit in te boeten bij de automobilisten. Met een fietsvriendelijk centrum is dit probleem trouwens zo van de baan.  Het is oa. tevens door de laksheid om te laten sanctioneren dat het zo gevaarlijk gekomen is ,er wordt vaak aan snelheden van 60 a 70 km. gereden in de zone 30 en dit volledig straffeloos.
Ook in de Pluimstraat zal men een nutteloze en dure fietsstrook aanleggen om zogezegd de veiligheid te verhogen.  In al de doodlopende straten van de wijken ten zuiden van de Pluimstraat waar er geen doorgaand verkeer is en er relatief rustig gereden wordt heeft men een zone 30 gecreëerd maar in de Pluimstraat zelf waar er veel sluipverkeer is en vaak te snel gereden wordt is het aan de sporthalle, zwembad en voetbalplein gewoon nog zone 50 wat nogmaals illustreert hoe er op gebied van mobiliteit met de pet naar gegooid wordt in Diksmuide. Zebrapaden, waar CD&V zo graag over stoeft zijn hier nergens te bespeuren, dit 9 maanden na opening van het sportcomplex waar dagelijks honderden kinderen komen sporten ,gewoon wraakroepend. Ook al eens het zebrapad aan de drukke oversteekplaats op de hoek van de Vaartstraat en ijzerlaan bekeken?
Als er één straat is die het status fietsstraat verdiend is het wel de  Pluimstraat tussen de Woumenweg tot voorbij het voetbalplein, temeer daar hier dagelijks honderden fietsrecreanten passeren.
Men heeft 1.300.000 € veil om 2 voetbalterreinen en een atletiekpiste te plastificeren maar geld voor een overdekte fietsstaling aan de sporthall kan er waarschijnlijk niet meer vanaf, wat nochtans het fietsverbruik zou stimuleren, het punt waar deze coalitie volledig in faalt.  Eerlijkheidshalve, als buurtbewoner, zag ik tot op heden erg weinig beweging op de  atletiekpiste en vaak meer jonge skatertjes op de parking bij gebrek aan een skatepark…
Heeft deze coalitie ook al gedacht dat ze, als tijdelijke evenementenruimte, een loods gehuurd heeft waarvoor ze 2500€ huur betalen en met de renovatiekosten van 35000 € de Diksmuidse ‘achtprocentpersonenbelastingbetaler’ méér dan 3500 € huur per maand laten ophoesten  voor een gebouw die  men door Corona vele maanden niet zal kunnen gebruiken en mogelijks nooit de capaciteit zal overstijgen  van de vele ontmoetingscentra in de dorpen. Misschien had men met dit bedrag enkele kwetsbare gezinnen kunnen helpen en hun koopkracht verhogen want het zijn net deze die geen tweede verblijf en geen vervoer hebben, nooit op reis gaan en altijd lokaal kopen.
We zien dat steden als bijv. Torhout 300.000 euro schenken aan kwetsbare gezinnen. We zien eveneens ook vele steden en gemeenten, als Coronasteun, een bon uitgeven van 50 € die door bijbetaling van de.stad er 60 € waard is. Iemand die bijv. een bril koopt van 240€ moet dus slechts 200€ betalen. Dergelijke bons zijn overal een succes en stimuleren daadwerkelijk de lokale economie. Diksmuide zal aan elke inwoner wel 10 € schenken (v.d. 8% personenbelasting) maar maakt geen onderscheid tussen de zaken die in Coronasluiting wel en niet open waren wat zal resulteren dat de meeste 10 euro’s in voedingszaken, die in Coronasluiting wel open waren, zullen uitgegeven worden.
Misschien kan Diksmuide met de paar honderdduizend euro’s die men bespaard heeft door geen centrummanager aan te duiden ook iets in die richting doen  en aldus daadwerkelijk de lokale economie een boost geven?
Al bij al kunnen we afsluiten met positief nieuws, de coalitie heeft de moed gehad om de suggestie van Groen te volgen en weldra in het centrum een fietszone  creëeren. Proficiat dit kan alleen maar positieve effecten hebben. De grote vraag is natuurlijk zal men de automobilisten, die altijd als vorsten behandeld zijn geweest en waarvan alles getolereerd werd, durven sanctioneren als ze een fietser voorbijscheren?

Johny Hemelsoen