Uw bericht over de bevrijding van Diksmuide goed gelezen. Het is misschien interessant om te laten weten aan de Diksmuidse bevolking dat wij op 13 juni 2019 een uitgebreide viering hadden op het Canadaplein te Leke waarbij 35 leden van het British Columbia Regiment aanwezig waren en bloemen neerlegden aan het Canadees Bevrijdingsmonument en het Belgisch oorlogsmonument. Op 21 augustus (Vierdaagse van de Ijzer) legde ons Comité (BCHC/BCRC-Leke) ook een bloemenkrans neer aan het monument van het XII Manitoba Regiment, waarbij o.m. Dhr. Nicoloff Canadese Ambassadeur te Brussel aanwezig was.
Op 11 november is er dan om 09u45 in de St. Niklaaskerk van Leke nog eens een speciale viering met Canadese afgevaardigden en doedelzakspeler, waarbij er achteraf bloemen worden neergelegd aan het Bevrijdingsmonument op het Canadaplein en ook aan het Belgisch oorlogsmonument. Het moet nu niet precies 7 september zijn om deze bevrijding te herdenken, maar hopelijk beseft iedereen dat we aan deze mensen onze vrijheid te danken hebben.
Op 6 september 1944 kwamen de eerste verkenners in Diksmuide aan, het waren leden van het XII Manitoba Regiment; een Canadees Regiment dat nu niet meer bestaat. Op 7- 8 september 1944 kwam dan de grote vloot door met allerhande legervoertuigen en tanks van het 28ste Canadese pantserregiment van de 4de Canadese Pantser Divisie; een divisie waarvan het nu nog bestaande British Columbia Regiment deel uitmaakte.
Ikzelf zal de bevrijding van België in Canada vieren tijdens een ontmoeting met leden van het British Columbia Regiment te Vancouver.

Wie wat vrije tijd heeft kan misschien eens het Canadees Bevrijdingsmonument op het Canadaplein te Leke bezoeken. Het monument gemaakt door kunstenaar Patrick Steen is een symbolisch geheel.  Vanuit een Maple Leaf (Esdoornblad) ontspringen vier klaprozen. De eerste, de knop, symboliseert de geest van drang naar vrijheid; de tweede, de opbloeiende klaproos, is die van hoop en het geloof in de bevrijding. De derde, de bloem in volle bloei, toont de bevrijding en het streven naar vrede en welvaart; de vierde, verwelkte en tot zaad gekomen klaproos, symboliseert de gesneuvelden die hun leven opofferden voor de bevrijding en waarbij het leven verder gaat door de zaadjes van de klaproos.  De vier klaprozen samen verwijzen ook naar de Vierde Canadese Pantser Divisie die Diksmuide en onze contreien bevrijdde van de Duitse overheerser.
Misschien is het een tip om ook eens het Canadaplein in de deelgemeente Leke te bezoeken.

Met vriendelijke groeten,

Ludwig Vandenbussche
Secretaris van het Belgisch- Canadees Herinneringscomité- Leke/ Belgian Canadian Remembrance Committee

Het stadsbestuur van Diksmuide roept op om zich zoveel mogelijk per fiets of te voet naar school te begeven.  In een dagblad zien we ook een foto van de volledige coalitie voorzien van een fiets. Jammer genoeg zien we ze niet poseren bij een veilige schoolomgeving. Ze poseren fier aan het VTI bij een fietspad waar zogezegd het onkruid van verwijderd is, we lezen ook dat het vuil opgeruimd is en enkele obstakels weggenomen zijn. Als fervent fietser hier nooit iets van opgemerkt buiten sporadisch een beetje onkruid. Het is niet dit beetje onkruid die de kinderen of ouders zal weerhouden om per fiets naar school te komen maar het gebrek aan een veilige schoolomgeving.
Vooral het centrum van Diksmuide zal straks weer onnodig belast worden door auto’s bij het gebrek aan een veilige schoolomgeving en we kunnen de ouders en kinderen het niet kwalijk nemen. Wat bij de aanleg van de Grote Markt een prioriteit moest zijn om een veilig oord te creëren voor de zwakke weggebruiker is net het tegenovergestelde geworden. De veel te smalle weg aan de westkant zorgt dat het hier op bepaalde uren van de dag onmogelijk is om te fietsen en dit op nauwelijks 200 meter van een middelbare school.
Ook aan de zuidkant, die nu tweerichting geworden is, zorgen de haakse parkeerplaatsen voor enorm gevaarlijke situaties en ergernis.Ook heel gevaarlijk geworden nu aan het kruispunt  de Mane-Brouwershuys. Helaas worden al deze problemen volledig genegeerd.  Fietsen in de Breyne Peelaertstraat is sinds de heraanleg ook vaak onmogelijk tussen de Markt en kruispunt Stragier,in de Maria Doolaegestraat dezelfde situatie.
In Veurne en Kortemark werd een mooi fietspad naast de spoorweg aangelegd die abrupt eindigt aan Diksmuids grondgebied waardoor vooral de fietsers die vanuit Esen komen de voornaamste dupe zijn. Straks bij de aanleg van een winkelcentrum op deze filerijke plaats wordt het voor hen nog gevaarlijker.  De belofte om de Stationsstraat eenrichting te maken met een fietspad tot aan de markt zat er ook niet in,idem voor een fietspad in de Grauwe Broedersstraat,autoparkeerplaatsen krijgen voorrang.
De zone 30 borden staan er als decoratie, er wordt er lustig op los gevlamd en er wordt geen opdracht gegeven om dit te controleren. Men vind het belangrijker om te laten controleren of er alcohol gedronken wordt in het park.
De fietsenstalling aan het station barst uit zijn voegen,aan de oostkant werd een klein onoverdekt fietsenrek geplaatst waar weer en wind moet getrotseerd worden.In Kortemark hebben ze langs beide kanten een groot overdekte fietsenstalling. Momenteel worden in Diksmuide veel kinderen,door gebrek aan een veilige weg en gebrekkige infrastructuur, onnodig met de auto aan het station afgezet.  Eveneens is men er fier op dat de mensen nu de maandag tot aan de markt zelf kunnen rijden om hun boodschappen op te laden!
Het is net dit overbodig verkeer die Diksmuide onaangenaam maakt en de mensen elders doet winkelen waaaruit voortvloeit een enorm pover winkelaanbond vergeleken met steden van hetzelfde volume. Momenteel staat ook 25% van de horecazaken op de markt leeg of over te laten.  Met de kermis wordt telkens als hoofdact de zaterdag een autoshow ingericht!
Men kan maar één koning dienen en zolang Diksmuide koning auto dient is dit ten koste van de fietsers en de daaruitvoortvloeiende overlast van auto’s die het onaangenaam maken om Diksmuide te bezoeken.  Met het zogezegde onkruid te wieden wordt geen soelaas geboden maar alleen hilariteit gezaaid, slechts de moed om de vele gevaarlijke punten aan te pakken kan veel meer fietsers naar de schoolpoorten en station lokken.

Johny Hemelsoen

Een kleine reactie op de aankondiging dat zaterdag de inhuldiging van de oude/nieuwe pelgrimsroute naar Santiago doorgaat. Met als startplaats Diksmuide.

Zonder het beeld te Sint Jacobskapelle zou dat er waarschijnlijk niet van gekomen zijn, een kleine hulde aan Marc De Blieck en zijn toenmalige companen die indertijd hemel en aarde bewogen om dat beeld daar te krijgen.

Dirk Laplasse

Als men in deze verlofperiode eens naar de terrassen op de Diksmuidse Grote Markt kijkt ziet men op een weekdag in de voormiddag en namiddag  ongeveer 15 à 20 mensen zitten. Dan nog grotendeels mensen van eigen stad. Drie van de twaalf horecazaken (25 %) staan trouwens te huur, dat zegt al heel veel. Wat een tegenstelling met Veurne en zelfs het kleine Lo waar het bruist van de toeristen. Veurne met zijn talrijke kunstgalerijen, autoarme markt en Lo met zijn beelden en poëzieroute trekken immers veel toeristen aan in tegenstelling tot Diksmuide waar er in het centrum nauwelijks iets te beleven valt buiten het voorbijrazen van auto’s.
Dan het programma van de nakende kermis, het kleinste gehucht heeft méér ambiance creërende activiteiten op zijn programma. De zaterdag wordt traditiegetrouw de markt weer volgestuwd met auto’s voor een autoshow, zover reikt de creativiteit. Welke kermissfeer men hiermee wil creëren weet trouwens niemand. Men weet nochtans maar al te goed dat de Diksmuideling geen auto’s meer kan zien in dit filerijke oord.
Een positieve noot zijn de zondagse aperitiefconcerten vanop de kiosk maar zondag ll. zag ik toch een groepje wielertoeristen een andere plaats, weg van de markt, opzoeken omdat ze de muziek te oubollig vonden. Misschien is die oubolligheid wel het symbool voor het huidig beleid?

Johny Hemelsoen

Het citaat :”De Raad van State stelt dat op 14/10/2018 dezelfde personen (Lies Laridon, Marc Deprez en Jan Vanacker) werden voorgedragen als op 26/2/2018 en dat deze handelswijze niet de praktijk is die de decreetgever wilde tegengaan door te voorzien in een verbod op de ondertekening van meer dan één voordrachtakte” roept natuurlijk wel de vraag op wat de decreetgever dan wel juist bedoelde met het verbod tot het tekenen van meer dan één voordracht akte.
Kwestie van nauwkeurig te weten wat nu wel mag en niet mag. Je weet maar nooit welke experimenten er nog al niet mogelijk zijn.
Dat alles nog los van het feit dat de kiezer hier hoe dan ook bedonderd is geweest. Maar daar ligt al lang niemand nog wakker van.

Met vriendelijke groet

Jan Colaert