Eerst koop je een seniorbusabonnement, dan worden de verbindingen drastisch verminderd om te eindige op nul.
Doe zo voort. Ik gebruik mijn abonnement enkel om wekelijks mijn minder-valide broer te bezoeken in Oostende.

Een ontgoochelde reiziger

Annie Decleer

Wie vandaag blijft volhouden dat het openbaar vervoer in de Westhoek “eigenlijk wel goed geregeld is”, doet onwillekeurig denken aan Mohammed Saeed al-Sahhaf, beter bekend als Comical Ali, die tijdens de inval in Bagdad met inslaande bommen op de achtergrond bleef verkondigen dat alles onder controle was. “Bagdad is veilig”, zei hij. Het contrast tussen woorden en werkelijkheid kon nauwelijks groter zijn. Wel, wie beweert dat de mobiliteit in de Westhoek geen probleem is, zou ik graag uitnodigen om twee dagen met mij de bus te nemen: van dorp naar stad, van stad naar dorp, op uren waarop mensen echt ergens moeten zijn. Dan wordt snel duidelijk wat statistieken en geruststellende verklaringen verdoezelen: lange wachttijden, gemiste aansluitingen, beperkte trajecten en vooral het gevoel dat je niet meetelt als je geen auto (meer) hebt om wat voor reden dan ook ( te jong, te oud, te weinig middelen voor 2 gezinsauto’s, …).
Het openbaar vervoer in de Westhoek is geen detaildossier, het is een kwestie van kansen, van toegang tot werk, onderwijs, zorg en sociaal leven. Wie mobiliteit minimaliseert, minimaliseert de leefwereld van duizenden mensen. De Westhoek verdient geen communicatie die de werkelijkheid overschreeuwt, maar een beleid dat haar eindelijk ernstig neemt. Want verkeersarmoede is geen perceptieprobleem. Het is dagelijkse realiteit.
Ere-gouverneur Paul Breyne vatte het vanmorgen in een reactie op een eerder bericht hierover perfect samen: “het verder opdrogend aanbod van openbaar vervoer in de lokale dorpen is inderdaad een groeiend probleem. De opdracht van De Lijn is meer dan ooit in te staan voor het lokaal vervoer, in de eerste plaats ten dienste van ouderen minder-mobielen en schoolgaanden die geen ander verplaatsingsvehikel hebben”.

Peter Bossu

Zonder enige verbazing lees ik het artikel ‘Oostende schrapt busverbindingen naar Diksmuide’ nopens de besparings/herstruringsijver van De Lijn.  Nu moet het wel lukken dat ik beroepshalve nog behoorlijk regelmatig veel in de streek rondtoer en dus regelmatig bussen van De lijn moet kruisen .  Wat mij hierbij al een tijdje opvalt en tegelijkertijd ergert is het feit dat op 10 van de bussen die ik kruis er gegarandeerd op 5 ervan op het SCHERM  staat   ‘’ GEEN DIENST “
Misschien kunnen deze bussen dienen voor de buslijn OOSTENDE – DIKSMUIDE  ?

Carlos Pollet

Gisterenavond werd op de gemeenteraadzitting het zoveelste hoofdstuk geschreven van het toneelstuk over het voetbalveld van Keiem. Voor de vele toeschouwers die de opvoering aandachtig volgen blijft het onduidelijk of het stuk nu een komedie is of dat er eerder sprake is van een drama. Mij doet het alvast denken aan Shakespeares Hamlet, waar één van de protagonisten de gevleugelde woorden “There is something rotten in the state of Denmark” uitspreekt (Acte 1, scène 4).
Ook in Diksmuide is er iets aan het rotten, namelijk de politiek. Ondanks de belofte om eindelijk licht in de duisternis te brengen omtrent het dossier “Sport en Recreatie Keiem” bleef alles inktzwart. Terwijl iedereen hunkert naar oplossingen bleef het opnieuw bij het aanhalen van een waslijst aan problemen. Een eindeloze zoektocht dus naar mogelijke problemen. Echter, problemen moet je niet zoeken, die komen vanzelf wel. Wat we nodig hebben is oplossingen, die moeten gezocht worden.
De oplossing is nochtans simpel, het voetbalveld inschrijven in het vergunningsregister van de stad zoals de bestendige deputatie reeds in 2021 aangaf. Vervolgens kan er werk gemaakt worden van een regulatiedossier voor de bestaande infrastructuur op en rond het voetbalveld. Deze oplossing is geen van de twaalf werken van Hercules, nee het is eigenlijk een fluitje van een cent, niet meer dan een pennentrek.
Waarschijnlijk beu geworden van het lange wachten heeft de voetbalclub uiteindelijk zelf de stier bij de horens gevat en een aanvraag opgestart om hun voetbalveld te laten inschrijven in het vergunningsregister. Dit zal ongetwijfeld niet in goede aarde gevallen zijn bij onze schepen voor Ruimtelijke Ordening. “Wat denken die daar wel in Keiem…”
Het was nochtans een lid van de eigen meerderheid die de nagel op de kop sloeg toen hij deze oplossing in december laatstleden naar voor schoof. Maar kijk, daar wringt natuurlijk het schoentje. Niet de oplossing is een doorn in het oog van de schepen. Nee, het is de persoon die de oplossing te berde bracht. De oplossing raakt hier ondergesneeuwd in het politieke spel tussen verschillende politieke partijen die, tot elkaar veroordeeld, samen zetelen in één grote coalitie. Als er iets duidelijk is in dit land, dan is het wel dat grote coalities niet werken.
Toen het gemeenteraadslid in december de kat de bel aanbond had hij in zijn stoutste dromen niet kunnen vermoeden dat hij twee maand later, beurs geklopt als een Piñata, in de gemeenteraad zou zitten om naar de zoveelste nietszeggende toelichting te luisteren. Een toelichting waarmee je alle kanten uit kunt, maar die uiteindelijk kant noch wal raakt.
Gevraagd naar hoe de meningen zijn tussen de verschillende partijen van de meerderheid bleef men mij het antwoord schuldig. De omerta houdt voorlopig nog stand, maar dat het rottingsproces niet enkel de houten pilaren van de Vishal betreft staat ondertussen als een paal boven water.
De burger kijkt dit allemaal met lede ogen aan en, hoeft het nog gezegd, heeft de buik vol van dit soort antipolitiek. De voetbalploeg is ondertussen kop van jut en moet dit politiek gekissebis lijdzaam ondergaan.
Diksmuide verdient beter dan dit.

Geert Mabesoone
Gemeenteraadslid Vlaams Belang

De provinciale deputatie heeft een omgevingsvergunning verleend voor een intensieve pluimveehouderij in de Galileistraat, goed voor 84.500 slachtkippen per ronde en bijna 600.000 dieren per jaar. Dat gebeurde ondanks 99 bezwaarschriften en ondanks een uitdrukkelijk ongunstig advies van het stadsbestuur van Diksmuide. Dit dossier is daarmee geen louter technische vergunning meer, maar een fundamentele test voor bestuurlijke geloofwaardigheid en juridische degelijkheid.
Volgens artikel 4.3.1 van de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening (VCRO) kan een vergunning slechts worden verleend wanneer het project verenigbaar is met een goede ruimtelijke ordening. Die toets is geen formaliteit. De Raad voor Vergunningsbetwistingen heeft meermaals bevestigd dat deze beoordeling inhoudelijk en autonoom moet gebeuren, los van een loutere controle op normconformiteit (onder meer RvVb 7 mei 2013, nr. A/2013/0198). Het feit dat een project binnen bepaalde geur- of stofnormen blijft, betekent niet automatisch dat het ruimtelijk aanvaardbaar is.
Hier gaat het over zwaar vrachtverkeer tot 44 ton op een weg van amper 3 tot 3,5 meter breed. Dat is geen interpretatie, maar een fysieke realiteit. Wanneer een weg structureel ongeschikt is om veilig kruisen toe te laten zonder uit te wijken naar bermen of opritten, dan moet het bestuur bijzonder overtuigend motiveren waarom dit toch verenigbaar zou zijn met verkeersveiligheid en leefkwaliteit. Een kwalificatie als “beperkte impact” volstaat dan niet. Goede ruimtelijke ordening vereist een reële en evenwichtige belangenafweging, geen minimalisering van evidente knelpunten.
Daarnaast geldt de Wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van bestuurshandelingen. Die verplicht de overheid tot een concrete, individuele en draagkrachtige motivering. De Raad voor Vergunningsbetwistingen heeft herhaaldelijk geoordeeld dat een bestuur niet kan volstaan met algemene of standaardoverwegingen wanneer onderbouwde bezwaren worden ingediend (onder meer RvVb 21 februari 2017, nr. A/1617/0705). In dit dossier werden 99 bezwaarschriften ingediend en gaf het stadsbestuur een negatief advies. Wanneer zulke bezwaren als “ongegrond” worden bestempeld, moet uit de beslissing duidelijk blijken dat elk wezenlijk argument daadwerkelijk werd onderzocht en afgewogen. Een algemene verwijzing naar Vlaamse grenswaarden is juridisch onvoldoende wanneer structurele mobiliteits- en leefbaarheidsproblemen worden aangehaald. Normconform is niet hetzelfde als maatschappelijk en ruimtelijk aanvaardbaar.
Ook de cumulatieve impact kan niet worden genegeerd. De Raad voor Vergunningsbetwistingen heeft in vaste rechtspraak bevestigd dat bij de beoordeling rekening moet worden gehouden met samenlopende en redelijkerwijs voorzienbare projecten (o.m. RvVb 3 maart 2015, nr. A/1415/0632). In dezelfde straat loopt een procedure voor 49 bijkomende woongelegenheden. Het zorgvuldigheidsbeginsel vereist dan een integrale analyse van de gezamenlijke mobiliteits- en leefbaarheidsimpact. Projecten kunstmatig geïsoleerd beoordelen terwijl de druk zich in werkelijkheid opstapelt, is juridisch risicovol en kan leiden tot vernietiging wegens onvoldoende belangenafweging.
Het evenredigheidsbeginsel stelt bovendien dat wanneer negatieve effecten worden erkend, er proportionele en afdwingbare voorwaarden moeten worden opgelegd. In dit dossier wordt de toename van zwaar verkeer erkend, maar worden geen bindende infrastructuurvoorwaarden opgelegd. Er wordt verwezen naar bereidheid tot overleg over mogelijke uitwijkstroken. Intenties zijn geen vergunningsvoorwaarden. Een bestuur moet risico’s effectief beheersen en juridisch verankeren, niet hopen dat ze zich in de praktijk zullen regelen.
Daarbovenop bevindt de locatie zich in een vogelgriepgevoelige zone. Het voorzorgsbeginsel, verankerd in artikel 191 van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie, vereist dat bij potentiële risico’s een expliciete en onderbouwde risicoafweging wordt gemaakt. De vraag is niet of er vandaag een uitbraak is, maar of de vergunning voldoende motiveert waarom het risico aanvaardbaar wordt geacht en welke bijkomende maatregelen nodig zijn. Bij onzekerheid rust op het bestuur een verhoogde motiveringsplicht.
Het stadsbestuur gaf een negatief advies. De vergunning werd verleend onder bevoegdheid van Bart Naeyaert (CD&V). Binnenkort treedt ook Lies Laridon aan als gedeputeerde. CD&V maakt bovendien deel uit van de bestuursmeerderheid in Diksmuide. Wanneer een partij lokaal negatief adviseert maar provinciaal positief beslist, dan is de vraag legitiem hoe die beleidslijn intern wordt afgestemd. Een negatief advies kan geen louter symbolische daad zijn. Het moet consequent worden opgevolgd.
Op basis van artikel 4.3.1 VCRO, de Wet van 29 juli 1991, de vaste rechtspraak van de Raad voor Vergunningsbetwistingen inzake motiveringsplicht en cumulatieve effecten, het zorgvuldigheids- en evenredigheidsbeginsel en het voorzorgsbeginsel van artikel 191 VWEU, is er meer dan voldoende juridische grond om deze beslissing te laten toetsen.
Daarom kan het stadsbestuur zich nu niet verschuilen achter procedurele formaliteiten of politieke afwegingen. Wie een negatief advies uitbrengt en tegelijk nalaat om een vernietigingsberoep in te stellen, maakt dat advies inhoudelijk leeg. Dit dossier vraagt geen bijkomende verklaringen, geen nuance en geen communicatieoefening. Het vraagt een duidelijke keuze.
Ofwel meent het stadsbestuur dat deze vergunning strijdig is met verkeersveiligheid, leefkwaliteit en goede ruimtelijke ordening — en dan moet het beroep aantekenen.
Ofwel doet het dat niet — en dan was het negatieve advies nooit meer dan een symbolisch signaal.
In een rechtsstaat is consequentie geen optie, maar een verantwoordelijkheid.
Günther Claes – Diksmuide Voorop