Beste redactie,
Ik heb het artikel in verband met armoede in Diksmuide met aandacht gelezen maar heb toch een aantal bemerkingen.
Er wordt o zo veel geschreven en vergaderd rond het thema armoede en er is inderdaad veel verborgen armoede ook in ons Diksmuide maar als we de laatste tijd de politieke beslissingen wat trachten te volgen dan is niet zo veel te merken van verbeteringen voor de mensen die het minder goed hebben.
Denken we maar aan ( een kleine opsomming, ik vergeet er wellicht nog een groot aantal).
– elektriciteitstarieven: binnenkort kunnen en pak meer mensen hun energiefacturen niet meer betalen.
– mobiliteit: je moet als minder begoede burger maar eens proberen je te verplaatsen met het openbaar vervoer: niet alleen de prijzen stijgen, ook het aanbod is gedaald.
– zonnepanelen: het zijn niet de financieel zwaksten die deze investeringen gedaan hebben maar toch zullen ook zij voor een stuk de lasten helpen dragen
– autobelastingen: je zult volgend jaar als minder bedeelde maar een tweedehands autootje kopen om je toch maar te kunnen verplaatsen naar dat zo broodnodig werk: de lasten op deze hetzij benzine of dieselwagentjes swingen de pan uit. Dit terwijl wie zich een elektrische of energiezuinige wagen kan aanschaffen en dus al beter vermogend is verlost is van deze belastingen…
– Indexsprong, mislukte tax shift,…
– en we zwijgen dan maar van al de centjes die de mensen meer zullen gaan betalen voor hun glaasje cola, frisdrank, pintje, glaasje wijn,…

Ik vind dat we dan beter geen witte lakens uithangen om aandacht te vragen voor armoede: donkerzwart zou meer op zijn plaats zijn!

Werner Verheecke
Kersvers voorzitter vzw ’t Vlot Diksmuide

Het zal je maar overkomen. Peter Kollwitz, de beroemde zoon van de wereldberoemde Duitse kunstenares Käthe Kollwitz, geboren Käthe Schmidt, wou helpen om “het Vaderland in gevaar” te redden.

Toen die zoon zich tegen de zin van zijn ouders als vrijwilliger meldde, was het voor de legeroverheid duidelijk: deze jongen zou sneuvelen en wel bij de bestorming van Diksmuide in oktober 1914.
Peter werd ingelijfd in het 207de infanterieregiment van de 44ste divisie van het Vierde Duitse Ersatzleger onder leiding van Albrecht von Württemberg. Bij de aanval op Diksmuide sneuvelde hij stormen der wijs bij de kapel van Onze-Lieve-Vrouw ter Hulpe tussen Esen en Diksmuide, zodat hij kon begraven worden op de begraafplaats Roggeveld, die de Duitse legeroverheid inderhaast voor hem had laten aanleggen, zodat zijn moeder daar later haar beelden zou kunnen plaatsen. Dat hij bij een kapel sneuvelde, maakt de legende alleen maar vromer. En dan werd zijn lijk snel achteruit gebracht om hem op Roggeveld te begraven.
Want de Duitsers wisten vooraf dat ze niet over de IJzer zouden geraken, ze wisten vooraf dat daar vele van hun mannen zouden sneuvelen. Ze moesten er een begraafplaats voorzien en na wat op de kaart gependeld te hebben, kozen voor Roggeveld op de grens van Esen en Zarren.
Volgens de legende bestaat daarover geen enkele twijfel. Het moest zo gebeuren en de goedgelovige massa slikt deze kwakkel. Precies of de Duitsers bij de belegering van Diksmuide elk dodelijk slachtoffer een plechtige uitvaart bezorgden.

De historische waarheid ziet er wel even anders uit, als we de bronnen en de getuigenissen mogen geloven. En waarom zouden we dat niet. Er zijn vele domeinen waarin de Duitsers beter zijn dan wij, zo kunnen we misschien aanvangen met hun versie op de feiten van naderbij te bekijken.
Om te beginnen bevond het 207de Regiment zich niet tussen Esen en Diksmuide, maar wel tussen Beerst en de IJzer ten noorden van Diksmuide. Natuurlijk was Peter Kollwitz een uitzondering op de regel dat een Duitse soldaat altijd bij zijn regiment moest blijven. Stoute Peter was dus wel deserteur als hij die regel overtrad.
Volgens zijn makkers bevond Peter zich in een greppel naast de steenweg Diksmuide-Oostende ten westen van Beerst en werd hij in de nacht van 22 op 23 oktober ineens getroffen, waarschijnlijk door een shrapnelkogel. Zijn makkers hebben hem toen de volgende morgen in zijn tentzeil gewikkeld en daar ergens vlakbij begraven.
In de volgende oorlogsjaren werd een medische hulppost uitgebouwd in en om de herberg ‘In het Roggeveld’ op de grens van Esen en Zarren. Wie daar als gewonde werd gebracht en er zijn pijp uitklopte, werd begraven op een verzamelplek langs de Steenstraat. In 1918, einde oorlog, zouden daar ruim driehonderd Duitsers begraven liggen. Intussen bleef Peter in zijn frontgraf, vermoedelijk in de omgeving van Beerst Tramstatie.
Zijn moeder, Käthe Kollwitz-Schmidt, hield een dagboek bij en correspondeerde met een levensvriendin Beate Bonus-Jeep. Ze hadden elkaar leren kennen als jonge meiden bij hun kunstopleiding. Gedurende zestig jaar schreven ze ook naar elkaar en sommige brieven zijn bewaard gebleven.
Beate meldt dat haar vriendin eind 1923, begin 1924 laat weten dat de overheid de stoffelijke resten van Peter uit zijn ‘Einzelgrab’ (individueel graf – frontgraf) heeft laten ontgraven om ze over te brengen naar Roggeveld. Dat is dus ongeveer tien jaar na zijn dood. Op de overzichtslijst Roggeveld van 1936 ligt Peter begraven als nr 945 op een totaal van 1527 graven, waarvan nogal wat ‘unbekannt’.
In 1926 komen Käthe en Karl Kollwitz het graf van hun zoon een eerste maal bezoeken. In 1932 keert ze met de afgewerkte beelden ‘Het treurende Ouderpaar’ terug. Zij was toen (°1867) zelf al 65 jaar. Hoewel ze pas in 1945 op het einde van WO II overlijdt (78 jaar), zal dat tevens haar laatste bezoek zijn, net voor in Duitsland de Nazi’s aan de macht komen.

André Gysel

Van rattenvanger, duivenvanger naar een spreeuwen of vogel verschrikmiddel …
Vind ik allemaal heel goed en ook noodzakelijk .. maar ligt de oorsprong niet allemaal een beetje bij onszelf . De achterbuurten in onze wijk(en) worden hoe langer hoe slordiger en daar vinden de ratten aan afvalvoer zeker genoeg.  In open schoorstenen of verouderde leegstaande woningen daar vinden de spreeuwen hun broedhaarden. Achter gebleven reisduiven en bosduiven vormden inderdaad een zeer grote populatie en dit samen met de tortelduiven.  Worden de gevangen reisduiven eventueel via hun ringnummer of afstempeling terug bezorgd aan de eigenaar ?
Enfin, met de aangehaalde of herhaalde opmerkingen onder de nummer 1 en 2 kan al heel wat vermeden worden. ..Maar wat baten kaars en bril als de dader(s) dit niet eens lezen willen.  Dit was nu voor een keer niet in het belang van de veiligheid want daar is al lang geen gehoor naar.

Georges Lanssens

Ik en een vriendin doen zo graag het Stiltepad. We beginnen in de Grauwe Broedersstraat , dan via het nieuw Atheneumpad naar de Oostendestraat.  Dan de trappen aan de post naar beneden, zo verder tot aan het Handzamepad dan over het tweede brugje naar de Kasteelstraat.  Over de Hoge brug richting Delva en verder tot aan het Stiltepad en zo verder tot de Frontzate. Oversteken aan Delhaize, weer verder op Frontzate tot aan de IJzertoren,  terug over Hoge brug, via de IJzerlaan naar de Generaak Baron Jacquesstraat, de markt, dan naar het park, en dan via het park naar het Ellesmerepad terug naar huis. Maar wat ik nu jammer vind, dat wij daar al plaats moeten maken voor brommers op het Stiltepad.  Dat er daar fietsen rijden dat kan er nog door.  Maar die brommers zouden daar moeten weg blijven , zodat een mens daar rustig kan wandelen.  Kan iemand daar eens iets aan doen zodat het daar seffens geen te druk “Stilte”-pad wordt.  Dus we leven op hoop dat er daar verandering in komt, wij wandelen daar wel omdat het daar heel rustig is (en liefst zonder die brommers).

Naam en adres bekend bij de redactie

Het valt wel op, dat er geen bestuur meer is van weleer. Weinig verzorgde stoepen, langs de Oostkerkestraat tussen het kruispunt en de overweg 102 staan onwettelijk geparkeerde personenwagens ( niet in de richting van het verkeer) of zodoende bij niet reglementaire afstand van de stoepboord het nog moeilijk is om te kruisen met
je tegenligger ( en het hoeft nog geen zwaar getrek of autobus te zijn ). Kom je hedendaags aan het kruispunt bij de brug in het dorp dan is de zichtbaarheid belemmerd door fout gestationeerde hoge wagens die spijts een verbod signaal daar zeker niet mogen staan…..
Waar is de tijd van de veldwachter(s) die overtreders verbaliseerden of deze zomaar even aanmaanden … Niemand trekt zich nog van dit alles aan en ook ik niet, maar het rustige Oostkerke hoort hedendaags zodoende niet meer tot de rustige en properste gemeente met zijn mooi kerkplein en nog evenmin wat de veiligheid betreft van wat het hoger aangekaarte betreft en de onbeantwoorde aanvraag vanuit de hoek van de Grintweg om links op te draaien over de spooroverweg met het slecht geplaatst rood flikkerlicht. !!!
Anno 1948 waren de laatste aanpassingen en inmiddels zijn al meerdere dorpen eventjes aan vernieuwing toe geweest.

Georges Lanssens