Sta mij toe te beginnen met deze gedachte.  Want uiteindelijk is dat de essentie van erfgoed.  Erfgoed is veel meer dan monumenten, archieven of oude gebouwen. Erfgoed is het collectieve geheugen van een gemeenschap. Het vertelt ons waar we vandaan komen, wie we zijn en welke verantwoordelijkheid wij dragen tegenover de generaties die na ons komen.  Dat erfgoed bewaart zichzelf niet.  Het heeft mensen nodig.
Mensen die kijken waar anderen voorbijgaan.
Mensen die onderzoeken, documenteren, beschermen en doorgeven.
Mensen die beseffen dat zorg voor het verleden tegelijk een investering is in de toekomst.
Die mensen noemen we erfgoedhoeders.

Eerwaarde heer Godfried Vandenberghe was zonder twijfel zo’n erfgoedhoeder. Met kennis, geduld en toewijding heeft hij ons Diksmuidse verleden mee bewaard en betekenis gegeven. Daarvoor ben ik hem bijzonder dankbaar.  Maar vandaag wil ik méér doen dan één persoon eren.  Want erfgoed is nooit het werk van één mens.  Het is altijd het resultaat van een gemeenschap die, ieder op zijn manier, verantwoordelijkheid opneemt.  Ik denk daarbij ook aan de betreurde heer Chris Vandewalle. Zijn tomeloze inzet voor het onderzoeken, bewaren en ontsluiten van ons erfgoed heeft blijvende sporen nagelaten.  Ik denk aan onze vroegere conservatoren, de heren Demoen en Manhaeve, die mee de fundamenten hebben gelegd waarop wij vandaag verder bouwen.  Ik denk aan onze vrijwilligers.
Aan allen die vaak in alle stilte, zonder veel aandacht of erkenning, uren, dagen en jaren investeren in het bewaren van wat ons dierbaar is.

Het is gevaarlijk om namen te noemen, omdat men onvermijdelijk iemand vergeet.  Toch wil ik enkele mensen expliciet bedanken: de heren Coopman, Laplasse en Spruytte.  Zij vertegenwoordigen tegelijk zovele anderen die dezelfde zorg en dezelfde liefde voor ons erfgoed delen.  Mijn oprechte waardering gaat uit naar iedereen die, op welke manier ook, heeft bijgedragen aan het bewaren van ons verleden.  Evenzeer wil ik onze bovenlokale partner danken: de Intergemeentelijke Onroerend Erfgoeddienst, en in het bijzonder mevrouw Elke Verbeke.  Met haar deskundigheid, haar enthousiasme en haar aanstekelijke gedrevenheid heeft zij een belangrijke bijdrage geleverd aan wat wij vandaag mogen vieren.

De apostel Paulus schreef:  “Onderzoek alles en behoud het goede.”  Misschien is dat wel één van de mooiste omschrijvingen van erfgoedzorg.
Onderzoeken.
Begrijpen.
Bewaren.
En vervolgens doorgeven.

Vandaag bereiken we een belangrijke mijlpaal.  Diksmuide is officieel erkend als erfgoedgemeente.  Die erkenning is geen eindpunt.  Ze is een bevestiging van jarenlang engagement, maar tegelijk ook een opdracht.  Een opdracht om het verleden niet op te sluiten in vitrines of archieven, maar het levend te houden.
Om erfgoed toegankelijk te maken.
Om verhalen te blijven vertellen.
Om jonge mensen te laten ontdekken dat ook zij deel uitmaken van een geschiedenis die veel groter is dan henzelf.

Gelukkig mogen wij daarvoor rekenen op een nieuwe generatie.  Met veel vertrouwen kijk ik naar onze enthousiaste erfgoedmedewerker, de heer Gert-Jan Vandevoorde.  Hij staat niet alleen in dienst van een administratie.  Hij staat ten dienste van onze gemeenschap, van ons gedeeld geheugen en van de toekomst van ons erfgoed.  Laat deze erkenning ons daarom niet alleen trots maken.  Laat ze ons ook nederig maken.
Want wat wij vandaag bezitten, hebben wij niet zelf gecreëerd.  Wij hebben het ontvangen.  En precies daarom zijn wij verplicht het met dezelfde zorg door te geven.  Wij zijn slechts tijdelijke beheerders van een veel groter verhaal.  Noch Chris Vandewalle, noch Godfried Vandenberghe behoren werkelijk tot het verleden.
Hun werk leeft voort.  In de gebouwen die werden beschermd.  In de archieven die werden ontslotenIn de verhalen die bewaard bleven.  In de mensen die zij inspireerden.  En vooral in de overtuiging dat een gemeenschap zonder herinnering uiteindelijk ook haar toekomst verliest.
Laat ons daarom hun werk niet alleen herdenken.  Laat ons het verderzetten.Met dezelfde nieuwsgierigheid.
Met dezelfde zorg.
Met dezelfde liefde voor Diksmuide.
Want uiteindelijk is dat de mooiste erfenis die wij zelf kunnen nalaten.

Dank u wel.

Katleen Winne
Schepen van Erfgoed en Cultuur