Gisteren hebben de leden en het bestuur van de Diksmuidse afdeling van het Rode Kruis hun collectief ontslag aangeboden aan de provinciale afdeling van het Rode Kruis. Hun werking, gaande van hulpdienst, vormingen tot bloedinzamelingen stopt op 16 augustus. Voor de Diksmuidse vrijwilligers is het Rode Kruis niet langer de beweging die ze ooit binnen stapten. Het Rode Kruis is te koud, te zakelijk geworden. Dat ze jaarlijks 4.000 euro moeten betalen aan het Rode Kruis om mensen te mogen helpen zonder dat ze hiervoor iets in ruil kregen, en dat ze integendeel geen tweedehandse ambulance mochten kopen, lijkt de druppel die de emmer van jarenlange frustraties deed overlopen.
Volgens Diksmuids woordvoerder Arne Zoete vroeg de Diksmuidse afdeling enkel om te mogen helpen, te zorgen voor mensen. Maar telkens er een initiatief vanuit Diksmuide kwam, kregen ze van hogerhand de deur in hun gezicht. En het voorstel van een tweedehandse ambulance die Diksmuide kon aankopen, is voor hem illustratief. Deze ambulance, die nochtans was goedgekeurd door de hoofdafdeling in Mechelen als nodig en efficiënt, vond men op provinciaal niveau niet gepast. Diksmuide moest er maar eentje huren aan de … provinciale afdeling. Maar ondertussen mochten andere afdelingen wel, maar dan nieuwe ambulances kopen ter waarde van elk 140.000 euro. Omdat men daar een procentje kon op winnen? Zo vraagt men zich bij de Diksmuidse afdeling verbitterd af.
Het was overigens opvallend dat de Diksmuidse vrijwilligers, die nochtans ook opgeleid, bekwaam en gemotiveerd zijn, buitengesloten werden van interventies wegens “niet nodig”. Zo moesten ze tijdens de overstromingen van vorig jaar blijven toekijken van aan de zijlijn terwijl ze het terrein en de bewoners het best kenden. Het deed hen pijn te moeten horen van de inwoners van de overstroomde gebieden dat ze tevergeefs op hen hadden gewacht. Maar ze mochten niet.
Daarnaast waren er ook meerdere klachten van grensoverschrijdend gedrag en belaging tegenover vrijwilligers en cursisten. Volgens woordvoerder Arne Zoete werden deze ernstige beschuldigingen bewezen. De provinciale afdeling werd op de hoogte gebracht maar het bleef stil. Men kon immers geen lesgever/vrijwilliger missen. Daarenboven werd er op vergaderingen gelachen met de Diksmuidse bezorgdheden.
Nog volgens woordvoerder Arne Zoete is Rode Kruis Vlaanderen zijn ziel aan het verliezen. De beweging die ooit voor menselijkheid stond straalt naar de buitenwereld warmte uit maar is intussen een log bedrijf geworden dat draait op excelbestanden en ego’s. Vrijwilligers mogen alleen werken en verder buigen, knikken en zwijgen.
Bij Diksmuidse afdeling is er veel verdriet. Er is immers geen waardering, geen inspraak, geen respect en vooral geen bescherming. Verdriet om wat ze niet kregen. Maar ook trots om wat ze wel gedaan hebben.
Op 16 augustus valt definitief het doek over de volledige Diksmuidse werking. Maar daarvan zal er volgens de Diksmuidse vrijwilligers op hoger niveau niemand wakker liggen, ze zijn immers vervangbaar in hun systeem. Maar niet voor de mensen van Diksmuide en Houthulst. Voor hen waren de Diksmuidse vrijwilligers meer dan een logo, ze waren echt, tastbaar, warm. De Diksmuidse Rode Kruis-vrijwilliger is volgens hen … onvervangbaar.
De Diksmuidse vrijwilligers vertrekken met een opgestoken middenvinger naar het systeem, rouwend om een organisatie die haar waarden heeft verkocht aan macht, structuur en schijn. Maar stopt het Rode Kruis Diksmuide, het is geen einde van hun menselijkheid. De vriendschap blijft en ze hopen ooit weer samen te staan, niet voor cijfers of beleidsnota’s maar voor mensen, als één familie. Ze stellen nu reeds de inwoners van Diksmuide en Houthulst niet in de steek te laten. Ze willen blijven paraat staan met hun kennis en preventieve hulpacties. Op vandaag is evenwel nog niet duidelijk hoe ze dat willen invullen. (DLD)
Archieffoto van de ontvangst van de Diksmuidse vrijwilligers op het stadhuis, eerder dit jaar.