In zijn tweede dichtbundel “Over alle rivieren heen” maakt Diksmuideling Peter Bossu een levensreis van bijna 100 gedichten tussen Lichtervelde waar hij opgroeide en Diksmuide waar hij op vandaag woont. Hij maakt daarbij tussenstops in alle stations van zijn leven waarvan de teller inmiddels op 60 staat. En opvallend, bij de voorstelling van de bundel bedankte hij uitdrukkelijk zijn vele vrienden van vroeger en nu die met hem deze levensreis hebben gemaakt én zijn strenge maar rechtvaardige revisor Didier Vercooren. “Over alle rivieren heen” is het eerste deel van een diptiek. In september verschijnt deel 2: Brieven aan Malvina. “Over alle rivieren heen” is te koop voor 30 euro bij Standaard Boekhandel of aan huis voor dezelfde prijs (portkosten inbegrepen).

“Over alle rivieren heen” is niet alleen een trip door het leven en de (droom)wereld van de dichter, hij plaatst ook vraagtekens bij het leven zoals we het bestaan willen of gewoon – niet durven – leven.  Hij kruipt in de huid van de oude, mijmerende ziel, de jonge god, in die van de hyena, de man van Mars … Hij loopt door straten van niet alleen Lichtervelde, Diksmuide en zijn geliefde Lampernisse, maar ook door deze van Oostende, Veurne, Moskou, Griekenland, …  Daarbij observeert hij de zaken als een ooggetuige van het lot én bewaker van het onzegbare.

Voor de auteur komt deze bundel er tenslotte op een keerpunt in zijn leven.  Een keerpunt in een tijd van ongekende mogelijkheden maar ook van verlammende twijfel.  Hij is bezorgd en vraagt zich af hoe het mogelijk is dat alle huidige oorlogen en crisissen, de groei van het fascisme hier en in de VS dat dit, en in wiens naam, in 2025 mogelijk is.  En ook deze bezorgdheid leest men doorheen de bundel.
“Over alle rivieren heen” is een uitgave van uitgeverij De Bok.  In 2022 bracht de auteur zijn dichtbundel “Nu we hier toch zijn” bij dezelfde uitgeverij uit.  (DLD)

Diksmuide

Hier,
waar het land niet eindigt,
maar uitdijt in polders
Hier,
de laatste adem van Vlaanderen
vloeit in jou

Ooit een muide,
een zeearm die schuimbekte om ridderlaarzen,
de hanzen van Vlaanderen klotsten
tegen je kademuren,
Zwaard en Halle in de zon gehamerd
Heimat van Zannekin,
die met zijn kerels een vuist tegen de hemel hief,
de Alexanianen, zwarte zusters,
de grauwe pijen van minderbroeders en recoletten,
de laatste monniken van het natte land

Hier,
waar de wereld zijn keel schor schreeuwde in de eerste grote brand,
en de Dodengang zich in duizend scherven sneed,
en in je landschap wierp
Waar de trench of death zich in de tijd hechtte
als een etterende wonde aan je klei,
en de IJzertoren hooghartig nog
het bloed bewaard in steen

Fragment uit “Diksmuide” opgedragen aan wijlen Danny Decaestecker (1958/2010)

Foto DVD